Howto Leren Rijden

Onderstaande tekst is het motorwijze advies van De Sus - gepubliceerd op een forum - als antwoord op de wens van een beginnende rijder die naar het circuit wou om beter te leren rijden. De Sus had die jongeman leren kennen tijdens een rit, en ondanks een hoog tempo op rechte stukken, bleek de jongeling enorm traag in de bochten. Vrij logisch eigenlijk. Rechtdoor rijden kan iedereen, maar écht Goed Motorrijden leer je niet op één dag, en ook niet op het circuit.

Hier volgt dus de wijze raad van Sus, en geloof me, het is er boenk op.

alleen
zo veel mogelijk
ook als 't koud is
ook als 't regent
ook in den donker
wordt één met uw machien
rij tot ge uwe naam nimeer weet
tot ge uw gat nimeer voelt
tot ge weet wat uwe moto kan
qua vering
qua remmen
qua accelereren
ga tussendoor een cursuske volgen
ga naar de parking van de GB in 't weekend en 's avonds en amuseer u
stapvoets op de lijnen te rijden, tussen de lijnen te draaien

rap rijden kan iedereen en dat deed gij ook tussen de bochten maar dan
panikeert ge in den bocht, remt 2 keer bij om te corrigeren en na 7
bochten komt er nen ouwe zak met duo op nen trakteur tijdens 't
uitaccelereren los voorbij terwijl gij uw kraan aan 't openwringen zijt dat
het gene naam heeft... oekandanu, gij weegt minder, hebt gene passagier en
meer PK's...
kom mee als ik de een rit in mekaar steek
gebruik elk excuus om te rijden
om te voelen wat uw moto doet als ge pas remt aan de plaat "te laat, met
uwe smoel in de gracht", als ge vol uitaccelereert...

probeer is een half uur te rijden zonder te remmen
bocht inschatten, motorrem, goed aansnijden, gas erop als hij opengaat,
tikske tegen 't stuur als hij toeschroeft

leer eerst rijden op de baan
ga dan naar 't circuit
behalve als ge u moet afreageren natuurlijk
dan beter op circuit
of beter nog met de fiets

maar als gij volgende week een hele week circuitstage gaat volgen gaat ge
nog altijd gene centimeter beter/sneller rijden op de baan waar ge met
zoveel meer factoren rekening moet houden
ongekende bochten proberen inschatten, (re)acties van autochauffeurs
inschatten, spelende kinderen die achter hun bal de baan oplopen
incalculeren, slecht wegdek, ne pikdorser in tegenrichting achter nen
bocht, modder en bieten op de baan...

als ge al die faktoren redelijk goed inschat, uwe moto beheerst en pakweg
75% van zijn potentieel kunt benutten,
zet dan een roadbookroller op uw stuur
en probeer een route te rijden aan een deftig tempo
dan staat ge terug aan de start van het ganzenbord...

dus circuit... tof maar nu nog niet belangrijk
eerst de openbare weg bedwingen
motor leren beheersen (akkoord, op circuit leer je wel iets van uwe moto
maar bijlange na ni wat een instructeur u kan meegeven op een stage)

eneke om over na te denken

Getekend,

De Sus

 

Runner's High

alleen door de nacht,
vergezeld door duizend ideeën en de maan
een prachtige geel/oranje halve maan
niet goed wetend waar naartoe
gewoon rijden
omdat dat zo goed kan doen
oliedruk begint weg te vallen
water verdwijnt mysterieus uit het expansievat
maar de maan blijft
soms in de mist, soms door wolken omfloerst maar altijd daar
tiens, kilometerteller werkt ook ni meer
kan mij ni schelen, de nacht is prachtig
ik rij door
hola, paliseul, das ver van huis
hoe kom ik hier?
hoe rij ik terug?
geen kaart, geen GPS
alleen de maan en de mooiste stukken van tientallen tochten die
automatisch aan elkaar geregen worden
dit kan geen toeval zijn
instinctief bochten pikken in het donker
gelukkig blijft de koplamp het doen
prachtige schaduwen, koude rillingen, een warm motorblok
tanken, het reservelampje werkt ook nog
terug op de motor kruipen
en weer de nacht in
't is een magische nacht
bijna te vergelijken met de "runners high"
de abdij van villers
spookachtige ruïnes in de nacht
en plots sta ik er
de mooiste kassei van het land
met dank aan Gée-Es om ons die vorig jaar kado gedaan te hebben
de maransart bij halve maan, slierten nevel over de akkers
ik stop en geniet van het moment
offroad naar de leeuw van waterloo en thuis
ik heb net een magische 5 uren beleefd
gereden als een bezetene
alles uit het zieltogende blok gehaald
en genoten....
zo simpel kan het zijn
rijden en genieten

Getekend,
The Sus

Misty Roads to Dreamland

Ons idyllische leven werd al enkele dagen verstoord door het rare gedrag van Compie. Hij deed dingen die we helemaal niet van hem vroegen. Zijn geheugen liet hem dikwijls in de steek en zijn bewegingen waren tergend traag. Hij lag bij momenten zelfs te ijlen.

Ik legde mijn hand op zijn hoofdje en hij voelde warm aan. Ik voelde ook een hoogfrequente trilling. Dit was niet normaal. Gisteren ging het nog slechter en begon hij te hijgen, te snakken naar lucht, hoesten en proesten. Een spelletje “Warcraft” of “MotorGrandPrix” samen met mij, zag hij helemaal niet meer zitten en dat is een ernstig signaal dat er iets loos is.
Ons Rosse had schrik om Compie te verliezen. Dag en nacht zat ze erbij. Zelfs het gedrag van Jef en Jos, onze schildpadden en Sloeber onze kater was anders, ook zij hielden van Compie, ondanks ze hem toch een rare snuiter vonden. Tja, Compie houdt van zijn Mp3's en laat die nogal hard klinken door zijn surroundboxkes die hij onlangs nog gekregen heeft voor zijn verjaardag.

Er hing een onheilspellende mist boven huize Mephisto en zwarte raven zaten steeds op ons dak te kraaien, alsof ze ons kwamen waarschuwen voor iets. Frodo, de buurman was er ook niet gerust in en liet zijn kippen, ezels en paard binnen staan. Doods, vochtig en kil was het hier.
Bon, met het gedacht, iemand moet het doen, iemand moet hier terug voor leven zorgen, iemand moet Compie genezen, iemand moet de mist doen verdwijnen, waren we dus op zoek naar een held. En aangezien ze hier dit kleine gehuchtje, waar ik woon, maar één held hebben, leek het mij dan ook evident, dat ik deze zware taak, deze strijd op leven en dood zou aanvaarden. De droevige blikken van ons Rosse, Jef, Jos, Sloeber, buurman Frodo en zijn boerderijdieren lieten mijn hartje bloeden.

Het plan was, om ons gehuchtje te verlaten via de zuidelijke kant, helaas de gevaarlijkste zijde. Via de Cotthem-kamroute, over berg en door dal, door slijkwegen, moerasgebieden, door de duivelspassage (modderpoelen die al vele motards hebben opgeslokt), langs de druïdenweg (waar menig motards, wandelaars zomaar spoorloos verdwenen), zo richting grote stad, op zoek naar een medicijn voor Compie.
Ik had geen tijd te veliezen en trok ritueelsgewijs mijn “warrior-pak” aan. Mijn Ténéré stond nog vuil te wezen van een vorige heldendaad, maar liet strijdvaardig zijn koplamp branden. Nuclear power engine op “on”, minideeltjes versneller “check”, ignition “on” en starten. De ééncilinder kwam tuffend tot leven en ik vertrok, deze keer niet zoals altijd richting Afghanistan (om dan in Derremonne te stoppen), maar richting mist, een onheilspellende witte duisternis.

Ik reed door wind en regen, door mist en modder, ik zag, kwam, gaf gas en overwon. Ik vocht met trollen, met aliens, tractors, ridders te paard, fazanten, aardse krachten die mij in alle richtingen trokken ….
Ik werd bijna verleid door schitterende naakte bosnymfen die mij maar bleven roepen, om mijn zaad te offeren aan Bachus, de god van sex en vertier. Ik ben deze keer van de wilde champions kunnen afblijven, bijna verkracht geweest door een gefrustreerde tuinkabouter, door een mega spinnenweb gereden van een spin met duidelijke katholieke neigingen….

Met mijn blote vuisten heb ik mijn handschoenen aangetrokken en heldhaftig de gas, rem en koppeling bediend alsof mijn leven er van afhing. Ik liet een spoor van bloed en olie achter. Voorzichtig heb ik door “het land van Motorcycle Boy” gereden, uit schrik de geest van deze legendarische motorheld tegen te komen. Men zegt dat zijn schim daar rond zweeft op een ouwe R80GS en als men hem eenmaal heeft aanschouwd, zou men voor eeuwig muug zijn. Af en toe heb ik ook eens een fotooke getrokken.
Na een gevecht van enkele uurkes kwam ik uiteindelijk aan, in de grote stad, in het land der dromen, waar ik het medicijn voor compie zou vinden.

Helaas had de medicijnman geen middel meer ter beschikking, waardoor mijn heldendaad voor niks is geweest. Verslagen keerde ik weer naar “het land van Cotthem” ergens tussen de Molenbeek en de Cotthembeek, naar het huisje langs de rand van de Cotthem-kamroute, waar Compie nog steeds lag te vechten tegen zijn ziekte. Tot mijn grote verbazing scheen de zon en waren de kraaien al weg gevlogen, maar dat was zo het enige lichtpuntje.

Zoals ge kunt lezen is het leven van een held niet altijd rozegeur.
Zelfs het lot kan een held niet veranderen.

Ik heb mijn strijd gestreden voor vandaag. Deze held gaat straks zijn tuinklompen aandoen en Hortensias stekken met wit poeder.
Morgen als ik richting Afghanistan bol, passeer ik in Derremonne ne pc-winkel, ik zal daar dan maar een anti-virus progje kopen zeker. Panda of Kapersky ?? Of kent er iemand een betrouwbare gratis download?

Yours,

Mephisto

Tentenzot

Als er iets is, waar ik echt een hekel aan heb, is dat het volgende (ik omschrijf de MOGELIJKE situatie) : Ge zijt al 12 uur ononderbroken aan het rijden over keien, door modder, slijk en mulzand. Uwe kop doet zeer van het zuurstoftekort, omdat ge al enkele uren boven de 4000 meter aan het crossen zijt. Ge stinkt naar het zweet, in geen dagen nog een douche kunnen pakken. Uw kousen en onderbroek, kunde rechtop zetten, om over de geur maar te zwijgen. Ge zijt nog mentaal aan het bekomen van de urenlange "administratieve" aanhouding, van moeilijk omkoopbare, met kalashnikov voorziene grenswachters. En dat allemaal, omdat ge één onnozel papierke tekort hebt, waar ze hunne stempel niet kunnen op zetten. Na enkele afmattende uren heen en weer “consulaat-getelefoneer”, in het Afghaans, Koerdisch, Russisch en een vreemd Vlaams dialect blijkt het rondzwaaien met een pakje dollars en enkele Fortis-aandelen, HET reddingsmiddel te zijn om verder te kunnen tuffen in het onbekende, op zoek, naar een slaapplaats.

Uiteindelijk komt ge toe op ne camping.

Tis donker, tis koud in “the middle of nowhere” ergens in een ongekende bergketen van één of andere woestijn. Het begint te regenen en uw petzelkoplampke slingert zijn lichtfotonnekes slechts een meterke voor u uit, m.a.w. ge weet dat uw batterijkes niet te lang meer zullen meegaan. De gekende om-de-3-seconden-denk-ik-aan-sex-regel valt nu volledig weg. Ge kunt alleen maar denken aan een warme maaltijd, warmte en droge kleren.... en dan....dan moet ge nog uw tent (die nog vuil, smerig en nat is van de vorige stormachtige overnachting…. met die …euhh…Afhgaanse…) opzetten.

Professioneel geknoei en gepruts.

Waar zijn die haken? …Ah ja, helemaal onderaan in mijn koffer….tuurlijk.

Touw….? F*ck! Vergeten.

Ola…hier is mijn kous die ik gisteren niet vond.

De kampeerplaats ziet er al vlug uit alsof enkele Afghaanse chiro-jongens van één of andere achterban een paar experimenten deden met mijn reiskoffer. Daar middenin de chaos zit er ene kwibus, vloekend, zijn gerief bijéén te sprokkelen, op zoek naar dat ene “essentiële” tentonderdeel. Een wilde kameel komt nekeer snuffelen aan uwe moto, om dan "hondsgewijs" zijn rechterpoot op te heffen en een plaske te placeren tegen uw rijdend spaargeld. Ik kan u verzekeren, dan verlangde toch naar uw zelf ineen gestoken Ikea-zetel voor de stoof. Er bestaan zo van die schijven, die ge in de lucht moet zwieren en dat ontpopt zich tot een tent, met keuken, living en garage. Fantastisch, maar in opgevouwen toestand blijven het schijven van minstens 70cm. Dat inwerken in de motorvelg zou wel een gat in de markt zijn, me dunkt.

Ik zoek dus iets, ter grootte van een luciferdooske, met een knopke. Iets volautomatisch, iets hightech met centrale verwarming, terras en microgolfoven om mee te pakken op de motor.

Dat wordt weer zwaar “googlen” vanavond.

Yours,

Mephisto

Magie?

Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste tijd ben ik precies nen “einzelganger” aan het worden. Nochtans, geen depressie, plezier op het werk, super thuis …en toch….

Toch voel ik mij het gelukkigst op mijn tracteurke. Het liefst alleen….eigenlijk.
Toerke doen, fotooke trekken, …..en vooral kijken.
Als ik een andere bende motards zie, probeer ik die te mijden, zit er ne motard achter mij, probeer ik hem kwijt te raken en niet door als een imbeciel indruk te gaan maken met een rijstijl waarvan mijn concentratievermogen het maar 7 minuten kan uithouden, nee, ik zou zelfs stoppen, al was het maar om mijn oordopje voor de derde keer op rij goed te steken. Alles is goed, zolang er maar achter of voor mij, gene motard te bespeuren valt.

Vorig weekend, schoon weer. Routes des Collines, ligt hier juist achter den hof. Ik volg de route, tot er baantjes zijn die mijn interesse opwekken en dan begin ik af te wijken. Het werd uiteindelijk een dagje heerlijk verloren rijden.

Ik vind het leuk, om te kijken. Hoe anderen zich gedragen en reageren op situaties, om hun plekje in het plaatselijk sociaal systeem te verzekeren.

Ergens in Oudenaarde, in een gekend klein cafeetje, geplakt tegen de kerk. Ik hou niet zo van bijéén getroepte, pseudo-groeps-gevoelsmatige bijéénkomstigheden van een bepaald soort motorrijder, maar ik vind het fijn om er naar te kijken, terwijl ik aan een veel te dure Looza aan het slurpen ben. Tis niet dat ik daar op neerkijk. In tegendeel, ik kijk daar verwonderd naar, ik vind dat fantastisch.
Twee toonzaalmodellen met open uitlaat parkeren zich voor de terrastafeltjes. Het volle terraspubliek staken hun ongetwijfeld interessante gesprekken, om even om te kijken. De motoren worden met veel schwung geparkeerd. De helm gaat af en het “Dainese” logo op het lederen pak weerkaatst in het zonlicht, dat het pijn doet aan de ogen. Die mensen zien er perfect gelukkig uit. Strak lijf in een strak lederen pak, een schoone deerne achterop. Het lijken wel modellen op toonzaalmodellekes.
De tijd die ze spenderen aan het afstappen, het haar goed leggen, nog eens kijken of de moto goed staat op de pikkel, of de moto goed staat voor de zichtlijnen naar het terras toe, duurt tergend lang. De kopjes van de zittende terrasjesmensen keren zich weer naar hun “home-positie” en de gespreken gaan weer verder, alsof er niets is gebeurd.
De twee modellekes hebben hun drie minuten “moment-of-fame” gehad. Ze kunnen er weer tegen voor een week. Nog even, proberen ze “hun” moment vast te houden, door met hun afstandsbediening, het alarm op te zetten, waarbij de toonzaalmodellekes onder symphonisch getuut, hun pinkers laten blinken. Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat pinkers zo veel licht konden geven.
Ik werk dagelijks in een theater, maar dit,… hier kan geen Moliére tegen op. Dit is zo puur, zo schitterend, zo echt……menselijk.
Soms denk ik dat ik het motorrijden niet meer apprecieer, dat ik ermee moet kappen, omdat de magie verdwenen is. Mijne moto is in geen maanden nog gekuist, ik trek het mij zo allemaal niet meer aan. Alleen rijden, alles is goe en beter dan dat ik in mijn koekblik moet kruipen.

Waar is den tijd, dat ik ook enkel reed bij goed weer en wekelijks uren spendeerde aan kuiswerk. Ik soms gewoon uren naar mijn motor kon zitten kijken naar de voor mij perfecte vormgeving van mijn oude Z750.
….waar is die magie van toen gebleven?
Mijzelf verliezen in die magie van het motorrijden, was misschien een soort van “escapisme”, een vlucht voor de realiteit. Maar, de huidige realiteit is (op een paar pieteluttigheden na) voor mij momenteel super, dus hoef ik niet te “escapen”. Nu loop ik mij al de ganse week af te vragen, …die modelleks op hun toonzaalmodellekes….zouden die….gelukkig zijn?

Getekend,

Mephisto

You are here: Home @Mephisto's